Mijzelf

Welkom!

peter-portret-2   Ik ben Peter Fiedeldij Dop.

Foto: Emily Oosterom

Prettig kennis te maken. Wie ben je? Wat is jouw verhaal? Stuur mij een Reactie.

Op petervertelt.nl deel ik Mijn verhalen.

 

Hier woon ik samen met Joke. In een 300 jaar oude stolpboerderij met Elstar-bomen in de voortuin, pony’s en schapen in de wei, geiten, konijnen, cavia’s en kippen op het erf. En vrienden aan de keukentafel, waar vele verhalen worden verteld.

petervertelt-headerFoto: Floris Fiedeldij Dop

INTERVIEW

H-A-H DE UITKOMST 20 september 2016 Door Christy Rijser

‘DORPSGEZICHTEN’ IS EEN SERIE PORTRETTEN OVER MENSEN DIE ‘HEEL GEWOON’ IN ONZE DORPEN WONEN, MAAR TEGELIJKERTIJD TOCH WEL ‘HEEL SPECIAAL’ ZIJN. DEZE MAAND DORPSGEZICHT PETER FIEDELDIJ DOP UIT KWADIJK.

‘Eigenlijk wilde ik meubelmaker worden…’

uitzicht-peter-foto1-web-ccf26092016_2 PETER FIEDELDIJ DOP “Hij is mijn grote inspiratiebron, kan zoveel vertellen en heeft zoveel meegemaakt, maar altijd bescheiden”, aldus kleindochter Emily.

Kwadijk – Ruim veertig jaar geleden reden Peter en zijn vrouw Joke een keer een andere route naar huis in Landsmeer. Per toeval was dat door Kwadijk. Bijna aan het eind, tegen de Beemsterringvaart aan, stond een oude boerderij omgeven door manshoge brandnetels. Het was stoppen, uitstappen en gelijk verliefd geworden op de plek. Het bleek de oudste boerderij van Kwadijk te zijn. 300 jaar was hier gewerkt om gezinnen groot te brengen, te overleven. Voor Peter als auteur en verhalenverteller was dit de plek om met vrouw en kinderen hun voortbestaan op te bouwen.

uitzicht-peter-foto23-web-ccf26092016_4 De boerderij van Peter en zijn vrouw Joke. Rechts: uitzicht op de watertoren van Kwadijk.

Peter: “Het is geen monument, maar wel de oudste boerderij hier in Kwadijk. Verbouwen wilden we niet, wel restaureren, terugbrengen naar de oude staat. Dat is toch anders. Het is ook spannend, het verhaal dat rietdekkers vroeger jenever dronken tijdens het werk uit kleine zilveren bekertjes en deze weleens kwijtraakten maakt bij het weghalen van het oude riet dat je toch hoopt op een verloren bekertje, helaas. Het geluk wilde dat er in Oosthuizen nog twee dames wonen die hier waren opgegroeid. Daar zijn we regelmatig gaan vragen hoe het eruitzag. Foto’s en zelfs een koopakte kregen we mee, en een bouwtekening. Zo konden we de goede kleuren vinden, want werd het cafébruin, of blauw, grijs, geel volgens de Amsterdamse school. Dat zijn van die vragen waar je tegenaan loopt. Met behulp van vrienden en familie is er veel zelf gedaan.”

uitzicht-peter-foto5-web-ccf26092016_5 Ponyclub Moortje en zijn vrienden was een begrip. Speciaal voor mensen met een geestelijke of lichamelijk beperking had Peter 10 pony’s en paardjes op stal waarmee gereden kon worden. Zorgen voor is zinvol. Je krijgt meer terug als dat je geeft. Na 33 jaar bestaat de club niet meer, de laatste paardjes staan voor in de wei.

Uitgeverij

“Ik werk graag met hout, eigenlijk wilde ik meubelmaker worden, maar kwam bij toeval in de uitgeverij terecht. Door mijn studie medicijnen in de randstad had ik een goede basiskennis van Latijnse namen. Bij uitgeverij Elsevier kon ik aan de slag om boeken te redigeren. Dit weren de non-fictie en studieboeken, maar ook verslagen van verpleegkundigen. Hoe ga je om met woorden voor een bepaald publiek of doelgroep. Wordt het Latijn-Nederlands of Nederlands-Latijn. De feiten moeten kloppen, de communicatie is zakelijk. We hebben het hier niet over een roman met emotie, sfeer en suggestie. De Winkler Prins met zijn 1 miljoen woorden, ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Toch heb ik een eigen stijl ontwikkeld, als je iets uitlegt maar dan op een verhalende manier. De boeken Moeders voor Moeders van Organon zijn daar een mooi voorbeeld van. Dit zat er al jong in. Ik was amper 10 jaar toen mijn dienstbaar auteurschap begon. Ik werd mederedactielid van een aquariumblad voor volwassenen. Dit hield in dat de leden van het blad thuis werden bezocht. Ik mocht mee om een beoordeling van hun aquarium te schrijven. Die oude mannen vonden dat prachtig, zo een jochie met interesse voor hun hobby. Op school was ik al een vreemde leerling, geen antwoord geven bij geschiedenis tijdens een proefwerk, maar wel een opstel schrijven op de achterkant van het blad. Dan volgt de schoolkrant vanzelf, het is nooit anders geweest.

uitzicht-peter-foto4-ton-web-ccf26092016_4 Boekpresentatie tijdens rampendiner met schrijver Ton van der Lee, achterkleinzoon van mester Kieviet.

Schooltje van Dik Trom

“Mijn creatieve kant blijft altijd actief. Als ik ’s morgens wakker word heb ik meestal een verhaal in mijn hoofd wat ik niet kwijt kan omdat ik het te druk heb met andere dingen. De dieren rond het huis hebben hun verzorging en in huis moet ook het nodige gebeuren. Daarnaast ben ik betrokken bij het schooltje van Dik Trom in Etersheim. Dit is wel een monument. Het opzoeken van de historie levert ook weer vragen op. Het houdt nooit op. We zijn hier met een geïnspireerde groep mensen, allemaal vrijwilligers, met hart en ziel bezig. Het is heerlijk om in het schooltje te zijn. Je ziet hoe de bezoekers de nostalgie opsnuiven, genieten. Soms kleinkinderen die komen vertellen dat hun opa of oma hier op school hebben gezeten. Mensen proberen zich voor te stellen hoe meester Kieviet hier voor de klas heeft gestaan. Was hij streng? Werd er geslagen? Want hij stond er alleen voor. Wij zijn van mening dat hij wel streng was, maar niet sloeg. Het was zo dat veel kinderen ’s morgens op de boerderij moesten helpen, eerst melken dan naar school. In het klaslokaal zat de hele school bij elkaar. Denk je eens in hoe dat was. In 1939 werd het schooltje gesloten. Gelukkig bleef het gebouwtje wel staan. Historische Vereniging Oosthuizen wilde het redden, maar had geen geld. Door inspanningen van velen werd uiteindelijk de verwerving en de restauratie mogelijk. Vanwege mijn ervaring als secretaris bij verenigingen werd ik al snel gevraagd om in het bestuur te komen. Als het schooltje open is dan loop ik museumwacht zoals dat heet. Fragmenten voorlezen uit de boeken van Dik Trom en vertellen over Nederlands van 125 jaar geleden, gebeurt ook weleens. Bezoekers die tijdens een fietstocht een bezoekje brachten komen weer terug, maar dan met de auto met opoe achterin. Ook wordt hier getrouwd, om daarna het feest te gaan vieren bij de Breek met zijn molen. Er is altijd wel iets te doen. Voor verschillende bladen maak ik nog artikelen, het is fijn om levenservaring te delen.”

uitzicht-peter-slot-web-ccf26092016_6 Links: Cornelis Jahannes Kieviet, uit Hoofddorp werd de eerste hoofdonderwijzer in Etersheim. Hij bleef er tot 1902. In 1891 schreef Kieviet er het beroemde kinderboek “Uit het leven van Dik Trom”. Rechts: het meest recente boek van Ton van der Lee.

Tekst en beeld: Christy Rijser



 

 

Geef een reactie