Mijn boeken

Mijn nieuwe boek “Als jongens groot worden”

coverfoto

Als jongens groot worden laat de ontluikende seksuele ontwikkeling van jongens zien. Persoonlijke verhalen van dertigers tot vijftigers die terugkijken op de vaak achterbakse jaren van voor de seksuele hervorming. Als mannen onder elkaar. Interessant voor vrouwen om mee te luisteren.

 

2016 BoekScout.nl

 

Mijn nieuwe boek: “Als jongens groot worden” verschijnt 7 oktober 2016. Hier een preview:

[Achterplattekst]

Vijftien intieme levensverhalen die nooit verteld zouden zijn als het niet twee volle dagen geregend had. Vijftien mannen op weg naar huis, anoniem bij elkaar zittend, tussen duizenden andere gestrande luchtreizigers. Eén van hen kwam op het verrassende idee hun geheimen te vertellen over ‘die eerste keer’. Met een meisje, met een jongen, met een volwassene. Zij deden dat in alle openheid over de meest intieme zaken. Een van hen tekende hun verhalen op en maakte er een boek van. Als jongens groot worden laat de ontluikende seksuele ontwikkeling van jongens zien. Van baby tot jongvolwassene. Persoonlijke verhalen van dertigers tot vijftigers die terugkijken op de vaak achterbakse jaren van voor de seksuele hervorming. Als mannen onder elkaar. Interessant voor vrouwen om mee te luisteren.

Peter Fiedeldij Dop   New York, 30 juni 1984

 

[Beoordeling]

Jouw manuscript grijpt me direct. Je introduceert het verhaal op een hele natuurlijke manier en hiermee blijf je de aandacht van de lezer vasthouden. Met een prettige schrijfstijl beschrijf je de verschillende situaties. Je maakt mooie zinsconstructies. Bijvoorbeeld: de ruimte was zwanger van de regendruppels die op de kleding en bagage mee naar binnen gekomen waren. Wat ik vooral erg sterk vind, is dat de verschillende verhalen allemaal met elkaar worden verbonden door een ander verhaal. Namelijk dat de mannen vastzitten op een vliegveld en elkaar daarom de verhalen gaan vertellen. Zo zorg je voor één geheel en maak je er echt een afgerond verhaal van. En omdat je steeds terugvalt op de verhaallijn op het vliegveld, zorg je ook voor voldoende afwisseling in het verhaal. Een belangrijk thema is de seksuele ontwikkeling van jongens en mannen. Dit zal herkenbaar zijn voor veel lezers en je plaatst de verhalen ook in historische context. Het eindresultaat is een interessante bundel die niet onbesproken zal blijven. Anoek, Uitgeverij BoekScout

 

1 Groot worden                                                [Fragment]

Elf jaar, drie maanden en zeven dagen jong was ik, toen mijn hand bij het ontwaken een natte plek op het laken ontwaarde. Mijn leven stond op zijn kop. Een opkomend gevoel van onzekerheid. Opeens wist ik niet meer wie of wat ik was. Ik, een jongen van amper elf jaar was biologisch een man geworden. Ik had onderbuikgevoelens, een soort misselijkheid.

Ik was geen bedplasser en de nattigheid rook niet naar urine. ‘Een natte droom’ wist mijn moeder. Je eerste ejaculatie. Je testes produceren semen en dat komt door je penis naar buiten bij de ejaculatie tijdens een erectie. Die raakt bijvoorbeeld sexueel (mijn moeder schreef oude spelling) opgewonden in contact met het laken.

Een universitaire uitleg voor een jongen van elf. Mijn moeder gebruikte een taal die ver af stond van de termen die mijn vriendjes op straat gebruikten: klaarkomen, aftrekken, rukken, neuken, je pik, je lul, je ballen, een stijve krijgen, spuiten en nog een dozijn andere geheimwoorden. Schuttingtaal volgens mijn moeder. Een ding weet je zeker, een natte broek als gevolg van ‘zelfbevlekking’ is een zonde die je probeert te verdoezelen met smoezen, snel een andere onderbroek aantrekken en de vieze ongemerkt in de was deponeren.

Mijn moeder gebood mij heel praktisch ’s nachts mijn onderbroek aan te houden, me ’s morgens ‘daar onder’ te wassen en een schone onderbroek aan te trekken. Dat was een ingrijpende verandering want in die tijd deed je een hele week met een onderbroek. Zoveel onderbroeken had ik niet, elke dag een schone, dat kon niet. Oppassen dus met ‘bevlekken’.

Mijn vader vond het nodig om te zeggen dat het een natuurlijke, biologische ontwikkeling is, maar dat ik het niet te vaak mocht doen, omdat ik, als ik oud was, hersenverweking zou krijgen en niet meer zou weten wat ik deed of wie ik was. Misschien heb ik me daar iets van aangetrokken, maar de beperkte beschikbaarheid van een schone onderbroek lijkt mij beslissender te zijn geweest. Toen hij dement werd dacht ik: Hij heeft toch gelijk gekregen. Maar of ik daarin gelijk had zal ik nooit weten.

Dat vrouwen een superfijne neus hebben en heimelijk van jouw verborgen genot meegenieten bij de gedachte dat jij straks hun stoere grote zoon bent die met een prachtige jonge schoondochter thuiskomt die haar kleinkinderen zal baren na vele, vele malen jouw zaad te hebben ontvangen, daar heb je als elfjarige geen notie van.

 

2 Regen                                                            [Fragment]

De tunnel voor voertuigen was volgelopen, maar de voetgangerstunnel was minder diep en doorwaadbaar. We sloten aan bij de grote groep die aan de rand van de ontmoedigende plas donker water stond. De dapperen liepen door. Omdat zij niet verder dan tot hun knieën in het water verdwenen, durfden meer mensen hen te volgen. Er werden schoenen uitgetrokken, rokken opgenomen, broekspijpen opgerold en aanmoedigende kreten geslaakt. De bagage werd verdeeld en door sommigen op de schouders of op het hoofd genomen. Een menigte van honderden personen bewoog zich als een slang door de voetgangerstunnel en verbreedde zich weer aan de andere zijde, op zoek naar de volgende richtingaanwijzer.

Een gevoel van saamhorigheid ontstond, de natuurlijke scheidingen tussen groepen mensen van een zelfde herkomst of huidskleur vervaagden, de sterkste schouders droegen de zwaarste lasten, moeders met kinderen en ouderen kregen en aanvaardden maar wat graag de benodigde hulp. Men greep elkaar vast en taalbarrières bestonden er even niet.

Binnengekomen in de vertrekhal werden uit de bagage droge sokken gehaald, men ging op zoek naar de toiletten, kamde het haar en liet elkaar weer los. Vrije zitplaatsen waren er nauwelijks nog. Ik koos als tactiek meteen door te lopen naar de andere kant van de hal, in de hoop daar nog een plaatsje te ontdekken. Bij de eerste vier lege stoelen maakten anderen mij duidelijk dat de plaats bezet was en de persoon in kwestie even weg was, maar dat zijn bagage er nog stond. Bij een groot raam dat een troosteloos uitzicht bood op de asbest daken van eindeloze loodsen vond ik wat ik zocht. Ik schoof mijn koffer half onder de stoel om vooral niet anderen tot last te zijn en keek voorzichtig om mij heen of ik was opgemerkt.

Op dat gedenkwaardige ogenblik had ik nog geen idee in welke unieke situatie ik belandde. Vijftien stoelen met vijftien mannen. Die elkaar niet kenden, althans ik had geen enkele aanwijzing dat wie dan ook bij iemand anders hoorde. De ruimte was zwanger van de regendruppels die op de kleding en bagage mee naar binnen gekomen waren. En van het geroezemoes van duizenden bezorgde mannen, vrouwen en een gering aantal kinderen en hier en daar een huilende baby. In onze groep was het nagenoeg stil. Als iemand een reistas open ritste trok hij tevens de zeepbel van stilte open en keken veertien paar ogen automatisch toe.

 

3 Couchette                                                            [Fragment]

François: “Net toen ik langzaam afgleed in een ondiepe slaap, met ergens een uitgestoken antenne voor mogelijk gevaar die de wacht hield, werd de deur van de couchette geopend. Er gleed een figuur naar binnen en de deur ging weer dicht. Ik wilde wat zeggen, maar het klonk: ‘Sssst! Tais toi.’ Het was een vrouwenstem en ik zweeg vol verwondering wat dit te betekenen had. In het pikkedonker hoorde ik geritsel, een hand greep de zijkant van het bed en er schoof een paradijselijke slang onder het laken. De beweeglijke kop van de slang streek over mijn blote buik en schoot zonder aarzeling onder de elastieken boord van mijn boxershort door op weg naar de zondeval. Nu het iets duidelijker werd wat hier gebeurde probeerde ik weer wat te zeggen, maar opnieuw klonk een beslist gesis en berustte ik in het lot dat de heer der schepping ten deel valt, zoals wij dat op de zondagschool leerden. Vaardige vingers vonden hun prooi en vaardige lippen zogen zich vast rond een razend snel gezwollen knop van genot. Ik kon en wilde mij niet hieraan onttrekken. Schuldig en ontrouw voelde ik mij op dat moment nog niet. Het overkwam mij en mijn lichaam reageerde zoals het is geschapen. Ze was zeer lenig en behendig, want in een oogwenk klom zij op het bovenste bed, liet laken en deken een luchtreis maken en bevond zich bovenop mij. Naakt. Omdat mijn ogen langzaam aan het donker begonnen te wennen en mijn tastende handen mijn ogen hielpen om mij een voorstelling van haar te maken begon ik in mijn hoofd een beeld te vormen van haar slanke beweeglijke lijf, haar sterke handen die mij neerdrukten, haar vurige lippen en lange lokken die tijdens de omhelzing als een soort klamboe over mijn hoofd hingen. Terwijl haar vurige rit op mijn pretpaal zijn hoogtepunt naderde voelde ik haar op en neer springende puntige borsten als rijpe druiventrossen op mijn borstspieren kletsen. Wie kan aan zo’n vurige duivelin weerstand bieden?”

François keek de kring rond en vond louter medestanders. Geen van ons zag reden zijn verhaal te onderbreken, laat staan het te becommentariëren voor het ongetwijfeld explosieve einde. De Franse Nederlander ging bijna fluisterend verder en leek meer en meer in zijn eigen levendige herinnering op te gaan.

“Ik kan het nog steeds niet geloven,” mompelde hij nauwelijks verstaanbaar. “Het was een domme vergissing… was ik schuldig…?” François staarde naar de grond, zich schijnbaar niet langer bewust van onze aanwezigheid. Toen keek hij op met een doordringende blik in zijn ogen die over de tijd heen in zijn verleden staarden. Las ik angst in zijn ogen, wat voelde hij? “Merde!” vloekte hij.

Meer mag ik van de uitgever nog niet laten zien. Stuur mij een e-mail als je als eerste bericht wilt ontvangen van de verschijning.

Geef een reactie